Boek
Nederlands

De knetterende schedels

Roger Van de Velde (auteur), Ellen Van Pelt (nawoord)
+1
De knetterende schedels
×
De knetterende schedels De knetterende schedels

De knetterende schedels

Roger Van de Velde (auteur), Ellen Van Pelt (nawoord)
Verhalen en een essay.
Bevat
Recht op antwoord
De knetterende schedels
Titel
De knetterende schedels
Auteur
Roger Van de Velde
Nawoord
Ellen Van Pelt
Taal
Nederlands
Uitgever
[Antwerpen]: Uitgeverij Vrijdag, 2020
213 p.
Aantekening
In deze uitgave is ook Recht op antwoord opgenomen, een scherp en vlammend pamflet waarin Van de Velde censuur en het interneringsbeleid in België aan de kaak stelt.
ISBN
9789460018800 (paperback)

Besprekingen

'Ik weet dat ik abnormaal ben'

Een halve eeuw na zijn dood is de Vlaamse literatuur nog altijd niet in het reine met Roger Van de Velde. Een nieuwe editie geeft weer de kans hem te leren kennen.

Er zijn van die schrijvers die, excuseer, maar niet willen sterven. Zoals Roger Van de Velde (1925-1970), die bij zijn dood op het terras van een café in de Statiestraat in Antwerpen vier boeken uit had, drie verhalenbundels en het pamflet Recht op antwoord - geen groot oeuvre. Na zijn dood verscheen nog nagelaten werk. Anders dan bij veel van zijn tijdgenoten komt er van zijn werk nog geregeld een nieuwe editie uit. Zoals van de verhalenbundel De knetterende schedels (1969), pas weer uitgegeven met het pamflet erbij, net als in 2001.

In 2012 schreef Erik Vlaminck een toneelstuk over Van de Velde; in 2017 draaide Kris Verdonck een kortfilm naar de verhalenbundel. Het literaire blad Deus ex Machina heeft net een themanummer over Van de Velde uit; Ellen Van Pelt publiceert in november zijn biografie en brengt er voorproefjes van in Deus ex Machina en in het jongste nummer van het literair-historische tijdschrift Zacht Lawijd. Van de Velde blijft rondwaren. De herinnerin…Lees verder

Geredigeerde uitgave van het werk van de vermaarde Belgische schrijver (1925-1970), bestaande uit de bundel literaire verhalen 'De knetterende schedels' uit 1969, aangevuld met het essay 'Recht op antwoord' dat over zijn verblijf in de gevangenis annex psychiatrische instelling gaat. Als alcoholist raakt hij verslaafd aan medicijnen en belandt mede hierdoor in een gesloten psychiatrische instelling. Het strenge en onmenselijke regime beschrijft hij met pijnlijke nauwkeurigheid. De sfeer is benepen, de stijl sober en doet denken aan zijn leermeester Elsschot. Na een internationaal protest wordt de auteur ontslagen. Hij sterft op een Antwerps terras aan de gevolgen van zijn palfiumverslaving. Met een nawoord van Ellen Van Pelt.