Boek Nederlands

Vallende tijd : gedichten

Mohammed Chacha (auteur), Ahmed Ziani (auteur), Fadma El Ouariachi (auteur)

Vallende tijd : gedichten

Mohammed Chacha (auteur), Ahmed Ziani (auteur), Fadma El Ouariachi (auteur)
In de reeks:
Het daverende sluitstuk van de Berberbibliotheek is 'Vallende tijd'. Deze bundel bevat een selectie uit het werk van de vier grootste dichters uit de Rif. De dichters Mohammed Chacha, Ahmed Ziani, Fadma el Ouariachi en Mimoun el Walid hebben met gevaar voor verstoting en verbanning hun leven gewijd aan de poëzie. In de gedichten wordt de liefde bezongen, de migratie verfoeid en om emancipatie gesc
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij Jurgen Maas, 2019
94 p.
ISBN
9789491921575 (paperback)

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Besprekingen

Lopen tussen de stekelplanten

De verhalen die zijn verschenen in de Berberbibliotheek leggen volkstrauma's bloot. Ze maakten diepe indruk op Nadia Ezzeroili. In het sluitstuk van de reeks, een poëziebundel, herkende ze een lied uit haar jeugd.

Toen ik als kind nog vertedering kon opbrengen voor mijn babyzusje, zong ik soms Naccin sa ('wij zijn van hier') voor haar, een lied van de Berberzanger Mimoun el Walid. De woorden hadden niets met een slaapliedje te maken, maar de melancholische melodie klonk als een berceuse. Ik wist ook niets over de zanger; ik kende het liedje alleen van een oud cassettebandje van mijn ouders.

Later, tijdens mijn tienerjaren, leerde ik dat Mimoun el Walid een icoon was in de Riffijnse Berberwereld. Hij was een protestzanger in Marokko. De Bob Dylan van het Rifgebergte. Er werd mij verteld dat hij een tijdlang in de kerker was verdwenen vanwege zijn politiek geladen liederen. Om zijn geest te breken zouden de beulen zijn vingers, waarmee hij op zijn gitaar tokkelde, zelfs hebben gebroken. En nog steeds begreep ik weinig van zijn teksten, omdat ik het Tamazight, de Berbertaal, niet vlekkeloos beheerste.

Toen ik me begon te verdiepen in mijn Riffijnse achtergrond, bleek dit naargeest…Lees verder

Droeve, boze, weemoedige verzen

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

'Er zijn vijgen, dadels, amandelen. Er is alles." Op televisie is een reisprogramma. Ik kijk mee met een presentator die ergens in een afgelegen gebied in Marokko een man en zijn gezin bezoekt. Het landschap is indrukwekkend. De man hoedt zijn vee. Is blij met wat hij heeft, munt, pompoen, wortel. Hij zegt: "Ik ben Berber. Ik ben vrij."

Meteen krijgt de dichtbundel die ik afgelopen week las een diepere kleur. Ik lees de korte biografie van dichter Ahmed Ziani (1954-2016) nog eens terug. Ooit was hij herder, zijn schrijven zou zich hebben ontwikkeld tijdens het hoeden van zijn kudde in de heuvels. Maar anders dan de man op televisie, vertrok hij van de plek waar hij opgroeide. Armoede deed hem besluiten naar Nederland te gaan. Hij schreef ''Allal' een lang gedicht over emigratie: "Hij dacht dat hij maar kort van huis zou zijn / en dat, mocht het wat tegenvallen, het alles bij elkaar toch niet van lange duur / zou zijn."

Het is een lied over tweestrijd, over eenzaamheid…Lees verder