Boek
Nederlands
In dit origineel prozadebuut mengt Ní Ghríofa autofictie met essay om haar eigen leven te linken aan dat van de 18de eeuwse Ierse dichter Eibhlín Dubh Ní Chonaill.
Titel
Een geest in de keel
Auteur
Doireann Ní Ghríofa
Vertaler
Caroline Meijer
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
A ghost in the throat
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij Van Oorschot, 2021
300 p.
ISBN
9789028213005 (paperback)

Besprekingen

Een boek gedrenkt in moedermelk

'Dit is een vrouwelijke tekst', zijn de woorden waarmee de Ierse dichter Doireann Ní Ghríofa haar bijzondere prozadebuut Een geest in de keel opent. Een jonge moeder raakt in dagen van zogen en kolven geobsedeerd door een achttiende-eeuwse dichteres.

Ze zullen vaker terugkomen, die woorden, minder nadrukkelijk maar in velerlei betekenis. Dit is een vrouwelijke tekst, omdat die gaat over vrouwen die door de geschiedenis zijn uitgewist. Dit is een vrouwelijke tekst, omdat die gaat over taken van 'De Velen' die thuis het huishouden doen - taken die zelden een plek in de literatuur vinden zoals hier. En bovenal is dit een vrouwelijke tekst, omdat die is gedrenkt in moedermelk.

Voor mannen die toch al afhaken bij boeken van vrouwelijke auteurs is dit natuurlijk meteen een rood sein. Maar voor wie ervoor openstaat: deze vrouwelijke tekst van Ní Ghríofa is bijzondere, hoog-literaire én meeslepende non-fictie over zwanger- en moederschap, liefde en literatuur.

Met de auteur, derde kind aan de borst, vervolgens het vierde - verslaafd is ze, aan 'de roes van het baren' - kom je terecht in de wereld van de achttiende-eeuwse dichteres Eibhlín Dubh Ní Chonaill. Het gedicht dat zij schreef na …Lees verder

Koken, wassen, letters boenen

De Ierse Doireann Ní Ghríofa schrijft sprankelend en poëtisch over vrouwelijk schrijverschap. Ook vertaler Caroline Meijer verdient een groot compliment.

'Dit is een vrouwelijke tekst.' Met die woorden opent Een geest in de keel van de Ierse dichteres Doireann Ní Ghríofa. Haar prozadebuut werd overladen met lof en ze won er verschillende prijzen mee, waaronder de titel Boek van het Jaar van de Irish Book Awards.

De uitbundige reacties zijn volkomen terecht. Ní Ghríofa schrijft op een ongekend sprankelende, verfrissende en poëtische manier over twee vrouwenlevens: dat van haarzelf en dat van de 18de-eeuwse dichteres Eibhlín Dubh Ní Chonaill. Haar eigen leven bestaat uit eindeloos lijstjes wegwerken. Als moeder van vier kleine kinderen is ze de hele dag aan het kolven, stofzuigen, wassen, boodschappen doen, koken en opruimen. Hoe geestdodend die activiteiten ook zijn, ze weet ze treffend te vergelijken met het schrijverschap: 'Al schoonmakend maak ik mijn werk onzichtbaar. Als elke dag een volle bladzij is, breng ik mijn uren door met het boenen van letters.'

Om aan de einde…Lees verder

DOIREANN NÍ GHRÍOFA Een geest in de keel

***1/2

Hoeveel goede romans over het moederschap kent ú eigenlijk? Veel te weinig, gokken we. Met ‘Een geest in de keel’ dikt dat schamele stapeltje gelukkig wat aan. In dit opmerkelijke debuut van de Ierse Doireann Ní Ghríofa vloeit de moedermelk rijkelijk, zonder dat het daarom in de (huivert) vrouwensectie van de boekhandel thuishoort. Ní Ghríofa verdiende eerder haar sporen als dichter, en dat is eraan te merken. In een intuïtieve, maar ook uiterst precieze stijl tilt ze haar dagelijkse realiteit van ‘eindeloze melk en takenlijstjes’ naar een verrassend hoog niveau. Naast een uitgekiende biografie, over haar leven als ‘één van de velen die niet van hun werkdag kunnen uitklokken’, is dit boek ook een literaire speurtocht naar een zielsgenote. Tussen het moederen door raakt Ní Ghríofa immers geobsedeerd door Eileen O’Connell, Eibhlín Dubh Ní Chona…Lees verder

Moederband

Twee moeders, twee eeuwen van elkaar gescheiden, worden verbonden door poëzie. De Ierse schrijfster Doireann Ní Ghríofa dicht de kloof vanuit haar keuken.

Haar zoontjes eten geven, de vaatwasser vullen, speelgoed oprapen, gemorst sap van de tafel vegen, de oudste naar school brengen, terug thuiskomen, de baby de borst geven, tig keer Rupsje Nooitgenoeg voorlezen, in de badkamer babybraaksel uit haar paardenstaart spoelen, een blokkentoren bouwen, een halve dweil slaan, de knieën van een peuter kussen omdat die uitgegleden is op de natte vloer, onder tafel broodkorsten verzamelen, een plakkerige puzzel maken en een kind in slaap sussen op de tonen van Karma Police : dat is het ochtendritueel van de Ierse schrijfster Doireann Ní Ghríofa. Rustig koffie drinken en de krant lezen alvorens naar je bureau te sloffen voor een lekker schrijfdagje? Ní Ghríofa kan er alleen maar van dromen.

Krampachtig probeert ze de huiselijke veldslag in lijstjes te gieten, maar de meeste lemma’s – ze moet eigenlijk ook nog naar de bank en het containerpark – raken nooit afgevinkt. Het is de sisyfusarb…Lees verder